Karaflos Metanastis

μας έκλεισαν κάτι αμερικανίδαι γυναίκαι σε μια αίθουσα, θυληκά μόνο, και μας έβγαλαν την πίστη ανάποδα να γίνουμε μανούλες. Δεν ξέρω γιατί και τι πρόβλημα έχουν αλλά εγώ σήμερα θα γράψω στο evaluation form να μην τις ξανακαλέσουμε τις σπαστικές. Εμένα με έτρωγε ο κώλος μου να τρέξω να βρω τα αγόρια μου (έχω χάσει μέτρημα) και αυτές μιλούσαν για τον ρόλο του ωαρίου στην σύγχρονη ακαδημαική κοινωνία της αρχιτεκτονικής υπολογιστών.
Μετά παίξαμε λίγο τις σπάις γκέρλς (γνωστό rpg παιχνίδι ανάμεσα σε γυναίκες) και είπαμε πόσο δεν μας λείπουν οι άντρες, και πόσο γουστάρουμε την γυναικεία φιλία, και τι έξυπνες που είμαστε αλλά περίεργο! κανείς δεν το εκτιμά. Η φαγούρα στον κώλο μου προκειμένου να τρέξω να βρώ τ’αγόρια μου με έπιασε εντονότερα.
Όταν τέλειωσε και το θέμα της κοινωνικής ανισότητας που προέρχεται από το γεγονός πως δεν μπορούμε να παίξουμε τα μπαλάκια ένα-ένα, πιάσαμε το φλέγον ζήτημα: what’s your hobby?

Εσύ τι θα περίμενες να ακούσεις ρε κωστίκο; άντε καμμιά μουσική, ταινίες, κανένα πλέξιμο, καφές σε πλατεία και ατέλιωτο αραλίκι, οι γκόμενοι, το σεξ…. τέτοια πράματα. Αλλά όχι. Σε καμμία δεν άρεσαν αυτές οι ποταπές δραστηριότητες. Ολες ήταν ερωμένες της πουτάνας της αρχιτεκτονικής και των υπολογιστών. Μμμμμμμ. Ναι αλήθεια. Μέχρι και η φίλη σου η τέτα ρε…. που είναι γνωστό ότι η αγαπημένη της ασχολία είναι να χασκογελάει δεξιά και αριστερά δήλωσε ότι είναι λάτρης της καλλιτεχνικής φωτογραφίας και ερασιτέχνης φωτογράφος. Άσε με κουκλίτσα μου, ήμουν έτοιμη να σηκωθώ πάνω και να κατεβάσω τα βρακιά μου, έτσι όπως κάνουν οι αγγλοι στα γήπεδα και βγάζουν τα άτριχα κωλαράκια τους φόρα παρτίδα. Εγώ τα είπα έξω από τα δόντια. Θέλω να γίνω ροκ σταρ. Και μετά το μιτινγκ διαλύθηκε.

11. Ξύπνημα με το γνωστό soundtrack. Τράβηγμα των blinds για επιβεβαίωση. Σε άλλες περιοχές, μπόλικα ναυτικά μίλια μακριά, αυτές τις μέρες έχει καλοκαίρι. Εδώ έχει ποικιλία, βροχή, ψιλόβροχο, καταιγίδα, ψιλόβροχο…”Fuck it, ζεστό καφέ, άκυρο το γραφείο για σήμερα”.

Η κλασσική ρουτίνα του geek junkie. Καφές, υπολογιστής, τσιγάρο. Έτριψε το σβέρκο του, “γαμώ τα airconditions στους 15 βαθμούς” ξεκίνησε τη γκρίνια. 10 νέα mails, 9 delete, 1 για αργότερα. Ειδήσεις, φωτιές, καταστροφές, τζάμι, “life goes on as usual”. Γεμάτος αυτοπεποίθηση άνοιξε να συνεχίσει το αριστούργημα που έγραφε την προηγούμενη. Διάβασε γρήγορα ότι είχε γράψει, αναζητώντας την πολύτιμη έμπνευση. Αλλά αυτή ως κακομαθημένη κορασίδα, παρέμενε άφαντη.

“Μπα, μάλλον φταίει το πρωϊνό” σκέφτηκε, καθώς θυμόταν τα κρουασάν που καταβρόχθιζε πέρσι τέτοιες μέρες σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο στην Ιταλία. Το μυαλό του πέταξε μακριά, στα ρεμάλια που τέτοια ώρα θα λιάζονταν στη βεράντα, περιμένοντας να ανοίξει το εστιατόριο για να απολαύσουν άλλο ένα special γεύμα με (τι έκπληξη!) μακαρόνια. Και το βράδυ σαμπούκες και μπύρες στα πεζούλια του κήπου και γέλιο με τις 2 καλλονές περιτριγυρισμένες από πολυάριθμους θαυμαστές.

“Αααχχ, αυτά είναι! Geeks και αλκοόλ, εγγυημένη διασκέδαση!”. Φτερνίστηκε ξαφνικά, “πάλι τον κουτσομπολεύουν τα ρεμάλια”, θα σχολίαζε ίσως κάποιος κακοντρεχής. Αυτός όμως, man of science, έκλεισε το παράθυρο και κούμπωσε το φλις. Θα μάθαινε σύντομα όλη την αλήθεια από τον μυστικό πράκτορα που είχε φροντίσει να στείλει στη θέση του. “Χα, είμαι σίγουρος ότι ο Lawrence θα πάρει το αίμα μου πίσω”, σκέφτηκε χαμογελώντας πονηρά ενώ χάϊδευε το πυκνό κόκκινο μούσι του.

Έσβησε το τσιγάρο και σηκώνοντας τους ώμους επέστρεψε στις γραφικές παραστάσεις που τον περίμεναν υπομονετικά για να τις αποκωδικοποιήσει.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι κι αυτές τις απόκριες ο κωστής είχε μια άσβεστη λαχτάρα να καρναβαλίσει. Και να καννιβαλίσει επίσης.Θα μπορούσε να βάλει υποψηφιότητα και για βασιλιάς καρνάβαλος, τρία χρόνια απανωτά στο κουρμπέτι, τι στο διαολο, ο σχιζοφρενής, καραφλός, δολοφόνος με το πριόνι (και μεσα σε αυτά κάνε και ενα add το “μετανάστης”), κωλώνει;

ο κωστής είχε λοιπόν την άσβεστη λαχτάρα, επίσης όμως είχε μια άσβεστη λαχτάρα και ο supervisor του (να τον ξεφορτωθεί) και άλλη μια άσβεστη λαχτάρα η μανούλα (να τον επαναφορτιστεί). Γι αυτό έκλεισε βιαστικά το παράθυρο, έσβησε το τσιγάρο με μανία και γύρισε στο διάβασμα του έπους “compilers for late PhD students - how to write your thesis within ten days” σηκώνοντας απελπισμένος τους ώμους.

μερικά ναυτικά μίλια μακριά, ένα περίεργο τρίο, δύο γυναίκες - ένας άντρας, η απόλυτη φαντασίωση του αρσενικού, καθόντουσαν στην βεράντα του υπερπολυτελούς ιταλικού θερέτρου, έπιναν τα κοκτέηλ τους το ένα μετά το άλλο και κάπνιζαν ασταμάτητα αμερικάνικα τσιγάρα. Αυτο το παίρνω πίσω. Ελληνικά τσιγάρα….. θυμόντουσαν παλιές ένδοξες στιγμές και !ω του θαύματος, ζούσαν νέες πρωτόγνωρες εμπειρίες. Λαίμαργα ρουφούσαν κάθε σταγόνα ήλιου και αλκοόλ, τα βράδια τους έβρισκαν στην βεράντα να κάνουν socializing με ψηλούς, ξανθούς υπερβόρειους και μελαχρινές πικάντικες ιταλιδούλες (ο καθένας στο είδος του) και γενικά επικρατούσε μια χάλια κατάσταση στην ατμόσφαιρα, σου λέω άσε, τα τρία σίγμα, σαν, σιιιιι, σεξ, μιζέρια ρε παιδί μου.

Σε μια στιγμή και ενώ το τρίο κάνει sunbathing στην βεράντα περνάει μπροστά τους ο ινδός γκουρού Γκούρι -απο το αγγούρι-, (πολύ σεξουαλικό γκομενάκι, κάμα σούτρα μιλάμε, η στάση του ερωτευμένου ελέφαντα, τρελό αγόρι) και η μελαχρινή καλλονή αφήνει να της ξεφύγει ένα φωνήεν θαυμασμού “α ρε μάνα μου, να σε βάλω κάτω να ξεχάσεις την θεά κάλλι και αυτομάτως να πάρω το ρημάδι το διδακτορικό μαζί με πέηπερ, αι σιχτίρ την μοίρα μου που όλο οι προπτυχιακοί μου κάθονται”. Ο αρσενικός υπερμεσογειακός άδωνις της παρέας πετάχτηκε πάνω φανερά ενοχλημένος “κανόνισε μάνα μου να μου ξελογιάσεις και την άλλη. Μετά πάνε εσύ να πεις στον δημήτρη τα καθέκαστα γιατί εγώ υποσχέθηκα ότι θα σας στρώσω”. Αυτό το “θα σας στρώσω” θύμισε αυτομάτως και στους τρεις τον άμοιρο κωστή-under-piles-of-books, έτσι όπως λέμε σεξπιρ-upon-avon που ίσως να μην το λέμε επίσης.

Η ξανθιά της παρέας τίναξε ένα ζουζούνι που λιαζόταν στο αγαλματένιο μπουτάκι της. “ΟΟΟΟ, πουρ κωστης, γουατ αρ γιου θινκ χι μαιτ μπι ντουινγκ ραιτ ναου?”

“ντιαρ” απαντά ο προλεμαίος “ποσσιμπλι γκρινιάζει αζ όλγουεηζ και πήζει επίσης αζ όλγουεζ”

“χαχαχα, τον καημενούλη. Ευτυχώς φέτος τον ξεφορτωθήκαμε από το καρναβάλι. Ας του δώσουμε όμως αφορμή για κουτσομπολιό και γκρίνια, σάμθινγκ του τσιρ απ” απάντησε ξέπνοα -γιατί τώρα περνούσε από μπροστά ο γερμαναράς, άντρακλας, ξανθιά τρίχα στο στέρνο, α ρε χέλγκα κάτσε να πιω δυο μπύρες ακόμα και θα σου δείξω τον μαρξ αναποδα- που είχαμε μείνει;;;;

α ναι… έτσι λοιπόν σχολίασε η μελαχρινή καθώς άναβε ένα ακόμα τσιγάρο.

Κι όμως αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα, συμβαίνουν και στον Καναδά. Η ιστορία είναι από το slashdot. Ένας blogger αποτελεί το στόχο μιας μήνυσης, γιατί το blog του περιλάμβανε link σε κάποιο site το οποίο με τη σειρά του είχε link σε άλλο site, στο οποίο υπήρχαν δυσφημιστικά σχόλια σύμφωνα με τον μηνυτή! Σου θυμίζει κάτι;

Απλά, η μαλακία δεν έχει σύνορα…

Όσες περισσότερες ώρες περνώ στο γραφείο, τόσο πιο πολύ εκτιμώ το youtube, το οποίο προσφέρει απαραίτητα μουσικά διαλείμματα. Τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει με τους Dresden Dolls, πολλά videos των οποίων κυκλοφορούν online είτε video clips είτε από live εμφανίσεις.

Από ότι έχω καταλάβει, οι συγκεκριμένοι παίζουν και πολλές διασκευές γνωστών κομματιών στις συναυλίες τους. Κι εδώ είναι το θέμα. Πόσο εύκολα γίνεται αποδεκτή μια διασκευή, η οποία μάλιστα διαφέρει πολύ από το πρωτότυπο, ή καλύτερα από αυτό που έχεις συνηθίσει; Γιατί αυτό είναι το πρόβλημα βασικά, η συνήθεια.

(more…)

Το αγόρασα πριν από κάτι μήνες, κατάφερα και το είδα χτες βράδυ. Μια από τις καλύτερες ταινίες του, φοβερή μουσική, ωραία γυρισμένη, super η ασπρόμαυρη βωβή ταινία που περιέχει.

“I ‘d cry when I saw something that moved me because I couldn’t share it with her. There’s nothing worse than leaving someone you still love.”

Κι έτσι, μ’ αυτά και αυτά, πέρασε ο (ένας) μήνας…

Καλή η συγκατοίκηση, αν τα βρίσκεις βέβαια με το/τη συγκάτοικο, αλλά ακόμα καλύτερα όταν φεύγει και μένεις μόνος στο σπίτι για μια βδομάδα. Σα να ξαναγίνεσαι 15-16 χρονών, που φεύγαν οι γονείς σου και σε αφήναν πρώτη φορά μόνο. Και σαν υπάκουο και καλό παιδί αγνοούσες τις οδηγίες τους και το έριχνες στα ξενύχτια, στο junk food, στα parties και βεβαίως σε τετ-α-τετ με το ”πρόσωπο”!

Βέβαια μετά επανέρχεσαι στην πραγματικότητα, όπου δεν υπάρχουν εκπλήξεις και parties, ενώ η μόνη παρέα είναι η δουλειά και τα papers. Ακόμα κι έτσι όμως, άλλη άνεση και απόλαυση…